Wkładka wewnątrzmaciczna

Jednym ze środków antykoncepcyjnych jest wkładka wewnątrzmaciczna. Lekarz umieszcza ją w macicy, gdzie pozostaje przez 3-5 lat. Następnie jest usuwana.

Wkładki mogą się między sobą różnić, dlatego można spotkać wkładki obojętne, z zawartością miedzi i srebra, uwalniające hormony.

Zadaniem wkładki jest utrudnienie zagnieżdżenia się komórki jajowej. Poza tym uwalniane jony miedzi niszczą plemniki i zapłodnioną komórkę jajową, a hormony zagęszczają śluz, przez co plemniki nie mogą się przemieszczać.

Wkładka wewnątrzmaciczna jest skutecznym środkiem zapobiegającym ciąży – o skuteczności PI 0,3 –2,1, a dla wkładek uwalniających hormony nawet 0,1.

Stosowanie wkładki może jednak zwiększyć ryzyko zapalenia przydatków i ciąży pozamacicznej, istnieje ryzyko wypadnięcia lub przemieszczenia wkładki, ryzyko przebicia macicy i uszkodzenia jelit lub pęcherza moczowego podczas zakładania, krwawienia z dróg rodnych, bolesność.

Nie jest ona zalecana, jeśli pojawiają się stany zapalne przydatków, szyjki macicy, pochwy, wady rozwojowe macicy, nieprawidłowy kształt jamy macicy, krwawienia z dróg rodnych (poza menstruacją), bardzo obfite miesiączki, nowotwory narządu rodnego. Nie stosuje się jej również u kobiet, które nie rodziły.

Zobacz także: