Otyłe dziecko – jak zmienić złe nawyki, aby nie zburzyć jego świata
Zanim nadwaga twojego dziecka da o sobie znać pod postacią dolegliwości somatycznych, zorientujesz się, że nie radzi sobie w szkole, nie ma zaufanego przyjaciela, pojawiają się trudności w relacjach z rówieśnikami. Otoczenie dziecka bywa bezwzględne.
Niestety, koledzy i koleżanki ze szkolnej ławki są bezlitośni i nie przebierają w słowach. Prędzej czy później kilkulatek usłyszy o swojej skłonności do nadwagi, a z czasem przyzwyczai się do bycia gorszym ze względu na swoją wagę. Dlatego odchudzające się dziecko powinno mieć silne wsparcie rodziców i być pewne swoich możliwości.
Niestety, koledzy i koleżanki ze szkolnej ławki są bezlitośni i nie przebierają w słowach. Prędzej czy później kilkulatek usłyszy o swojej skłonności do nadwagi, a z czasem przyzwyczai się do bycia gorszym ze względu na swoją wagę. Dlatego odchudzające się dziecko powinno mieć silne wsparcie rodziców i być pewne swoich możliwości.
Jeżeli twoje dziecko jest otyłe, nie wahaj się zasięgnąć porady dietetyka oraz psychologa. Odchudzanie nie polega wyłącznie na pozbyciu się zbędnych kilogramów, ale przede wszystkim na przekonaniu dziecka do zmiany nawyków i rygorystycznym przestrzeganiu ustalonych zasad.
Niskie poczucie własnej wartości
Otyłe dziecko czuje się gorsze – z reguły ma świadomość swojej nadwagi, szybciej się męczy na zajęciach wychowania fizycznego i prawdopodobnie nie raz spotkało się z uwagami na temat swojego wyglądu. To poczucie mniejszej wartości może być silnym czynnikiem demotywującym do zmiany: I tak zawsze będę gruby; Nikt mnie nie lubi,i tym podobne nieprawdziwe przekonania.
Pierwszym krokiem jest uświadomienie dziecku, że takie przekonania są błędne, drugim – wzbudzenie w nim poczucia pewności siebie. Dziecko powinno zaakceptować siebie i mieć świadomość swoich mocnych stron.
Zamiast pielęgnować w dziecku przeświadczenie, że zyska sympatię innych, jeśli nie będzie tyle jadło, dobrze jest zwracać uwagę na jego pozytywne strony. Dobrze jest więc zmieniać wszystkie negatywne przeświadczenia na takie o pozytywnym wydźwięku, na przykład: Jestem gruby i wszyscy się ze mnie śmieją na: Twoja lekka nadwaga nie zmienia faktu, że dużo osób lubi cię takim, jakim jesteś.
Co jest przyczyną nadwagi?
Bardzo ważne jest odkrycie przyczyny otyłości u dziecka. Skłonność do otyłości jest dziedziczna. Jeżeli jedno z rodziców jest otyłe, prawdopodobieństwo nadwagi u dziecka wynosi ok. 40%, jeżeli dwoje rodziców ma taki problem – 80%. Jednak nawet jeśli obydwoje z rodziców mają problem z otyłością, nie oznacza to, że odpowiadają za nią geny. Przejadanie się jest w znacznym stopniu uwarunkowane typem osobowości oraz nawykami z domu rodzinnego.
Jeżeli w rodzinie jedzenie odgrywa ważną rolę i dziecko kojarzy je z przyjemnością – wówczas może mieć nabytą skłonność do otyłości. Takie zarażenie się nałogowym jedzeniem, podjadaniem w ciągu dnia i kojarzeniem tej czynności z nagrodą jest bardzo destrukcyjne.
Zwróć uwagę, w jaki sposób nagradzasz swoje dziecko. Co mu proponujesz: wycieczkę do zoo, kina, teatru czy pójście na lody, zrobienie ulubionego deseru?
Przyjrzyj się zwyczajom swoich domowników. Czy łączą jedzenie z przyjemnością? Czy, dla przykładu, jedząc posiłek, włączają telewizor, a oglądając telewizję, umilają sobie ten czas jakąś miłą przekąską? Czy gdy twoje dziecko idzie do wcześniej wspomnianego już kina, pozwalasz mu na zakup popcornu i coli (w myśl zasady, że codziennie do kina nie chodzi, więc jeden raz można)?
W jaki sposób przyjmujesz gości? Czy jest to z reguły wielki poczęstunek, na przykład obiad połączony z deserem?
Jak duży procent rozmów w domu skupia się wokół jedzenia?
Czy zabierasz dziecko do supermarketu na zakupy? Pamiętaj, że dziecko łatwiej ulega manipulacjom w centrach handlowych, a kolorowe reklamy i barwne opakowania słodyczy, chipsów czy jajek z niespodzianką kuszą je na każdym kroku.
Czy masz tendencję do zajadania stresu? Nawet jeżeli nie serwujesz dziecku dodatkowej porcji budyniu, bo miało zły dzień, ono obserwuje, w jaki sposób radzą sobie w gorszych chwilach jego rodzice.
Zwróć uwagę, w jaki sposób nagradzasz swoje dziecko. Co mu proponujesz: wycieczkę do zoo, kina, teatru czy pójście na lody, zrobienie ulubionego deseru?
Przyjrzyj się zwyczajom swoich domowników. Czy łączą jedzenie z przyjemnością? Czy, dla przykładu, jedząc posiłek, włączają telewizor, a oglądając telewizję, umilają sobie ten czas jakąś miłą przekąską? Czy gdy twoje dziecko idzie do wcześniej wspomnianego już kina, pozwalasz mu na zakup popcornu i coli (w myśl zasady, że codziennie do kina nie chodzi, więc jeden raz można)?
W jaki sposób przyjmujesz gości? Czy jest to z reguły wielki poczęstunek, na przykład obiad połączony z deserem?
Jak duży procent rozmów w domu skupia się wokół jedzenia?
Czy zabierasz dziecko do supermarketu na zakupy? Pamiętaj, że dziecko łatwiej ulega manipulacjom w centrach handlowych, a kolorowe reklamy i barwne opakowania słodyczy, chipsów czy jajek z niespodzianką kuszą je na każdym kroku.
Czy masz tendencję do zajadania stresu? Nawet jeżeli nie serwujesz dziecku dodatkowej porcji budyniu, bo miało zły dzień, ono obserwuje, w jaki sposób radzą sobie w gorszych chwilach jego rodzice.
Jak rozpocząć odchudzanie dziecka?
Zacznij od zmiany nawyków. Przeanalizuj dietę swojego dziecka z lekarzem i przestrzegaj jego wskazówek. Wprowadź w życie swojego dziecka stały plan dnia – te same pory wstawania, chodzenia spać i jedzenia posiłków. Urozmaicaj czas wolny swojego dziecka, przyzwyczajaj go do ruchu i zabawy na świeżym powietrzu.
Prawidłowa motywacja
Dobra motywacja to taka, która wzmocni w dziecku poczucie własnej wartości i chęć rozwoju. W żadnym wypadku nie groź mu, nie strasz go, nie porównuj do innych dzieci lub do siebie w jego wieku. Nie wzmacniaj w dziecku poczucia, że otyłość wiąże się ze słabością i brakiem silnej woli.
Najskuteczniejsza jest motywacja wewnętrzna, która odnosi się na przykład do zdrowia dziecka (jeśli będziesz szczuplejszy, mniej będziesz się męczył podczas zabawy). Staraj się unikać motywacji zewnętrznej, na przykład argumentu dotyczącego zależności między schudnięciem a zyskaniem przychylności innych dzieci. Chudnie się dla siebie – nie dla innych, a waga nie powinna być wyznacznikiem bycia lubianym (lub nie).
Nagradzaj zachowania dziecka, które sprzyjają zrzuceniu zbędnych kilogramów. Doceniaj jego sukcesy na tym polu (na przykład wygrany mecz na szkolnym boisku).
Jedzenie nie powinno być głównym tematem rozmów w domu, zwłaszcza podczas wspólnych posiłków. Nie zwracaj dziecku uwagi przy stole, co powinno jeść, a czego nie. Jeżeli jakieś produkty nie są wskazane, po prostu ich nie podawaj. Zastąp je czymś równie smacznym, bogatym w wartości odżywcze. Nie opowiadaj też osobom z twojego otoczenia o postępach w odchudzaniu czy diecie, na którą przeszło dziecko. Temat ten może być dla dziecka bolesny i wzmacniać odczucie, że jest inne.
Rozmawiaj z dzieckiem o jego uczuciach i problemach. Przekonaj się, jak radzi sobie ze swoimi trudnościami, postaraj się dać mu pewność, że ma w tobie oparcie. Nie bagatelizuj tego, co w twoich oczach jest proste. Jeżeli dziecko rozładowuje napięcie poprzez objadanie się, problem może wymagać konsultacji psychologicznej. Tekst: Paulina Stolorz
Zobacz także:
Ten artykuł może zainteresować Twoich znajomych!
Link do artykułu:
Poleć na:
- Zaloguj się lub utwórz konto aby dodać komentarz
Zobacz także
Komentarze (0)
Dodaj nowy komentarz